RękoDzielni - Forum u Maranty

[zonieczka]

Witam
Mam problem z moją 22- miesięczną Amelką. Dokładnie to chodzi mi o jedzenie, a konkretnie o zupy. Ona ich po prostu nie znosi, woli nic nie zjeść jak ma zjeść zupę.
Czy możecie mi poradzić jak ją do nich przekonać? Napiszcie o swoich doświadczeniach. Mi już brakuje pomysłów.
Proszę pomóżcie

Kto ocenił?

[Makarbella]

Najpierw ty napisz o swoich doświadczeniach. W jakich okolicznościach podajesz zupę? Karmisz czy dziecko samo je? Ogląda przy tym telewizję albo słucha bajek? jaka ta zupa? Pomidorowa? Przecierana? Co je przed zupą? O której godzinie jest poprzedni posiłek? A jak ją namawiasz? Czy dziecko widziało kiedyś, żebyś ty jadła taką zupę?

Kto ocenił?

[zonieczka]

Zupę ma podawaną wtedy gdy my ją jemy, telewizor podczas jedzenia jest wyłączony. Bez względu na to jaka zupa jest, jaki ma smak, kolor, wygląd Amelka odmawia. Nigdy jej nie zmuszałam do jedzenia. Gdy chciałam żeby sama jadła, zupa wylądowała na podłodze.
Gdy ją próbuje karmić zupą albo wypluwa albo zaczyna się płacz.
Dzisiaj zakupiłyśmy nową miseczkę specjalnie na zupę, może to pomoże.
Sama nie wiem co mam robić

Kto ocenił?

[danuta_50]

zonieczka, To dobry pomysł z kupnem nowej miseczki.Mam nadzieję że dziecko w tych zakupach uczestniczyło i miało decydujący wpływ na zakup tej miseczki.Wiele rodziców skarży się że dzieci nie mają apetytu a wiele łakoci zjadają między posiłkami.Moim zdaniem zabrać dziecko na spacer do parku nie ma nic jeść żadnych przegryzek i po dwóch godzinach wrócić wykąpać i dać małą porcję zupy.

Kto ocenił?

[zonieczka]

danuta_50, wybrała sobie miseczkę, pomogła gotować zupę i znowu nie zjadła. Jak tylko zobaczyła zupę zaczęła płakać. Poszła do kuchni stanęła przed szafką z ziemniakami i stwierdziła "am".

Kto ocenił?

[Dorfi]

A dawałaś jej kiedyś groszek ptysiowy? Mój synek jest ciut młodszy od Amelki, ale groszek ptysiowy uwielbia. Tak więc zupy mu miksuję i podaję w formie kremu z tym groszkiem. Ogórkowej potrafi zjeść trzy miseczki.

Kto ocenił?

[danuta_50]

zonieczka, najważniejsze aby nie zmuszać dziecko do jedzenia tego czego w danej chwili ma awersję i nie martwić się tym że dziecko jest głodne.Skoro zupy nie che to jest wiele innych potraw odżywczych które może zjeść.Dobrze by było żeby widziała że ową zupką zachwycają się rodzice (sami jedzą).Wiem że takie kuszenie ,prowokowanie mogą przynieść skutek.Dzieci uwielbiają jak im sie opowiada co się robi i same na ile to możliwe uczestniczą.Miseczka która została zakupiona i nie chce z niej jeść zostaje spakowana i wędruje do dzieci które lubią zupki.

Kto ocenił?

[Grażyna]

Skoro lubi ziemniaczki, to ugotuj zupkę z dobieranymi ziemniaczkami, np. czerwony barszczyk. Nałóż utłuczonych ziemniaków na talerz i zalej niewielką ilością zupy. Pokaż, jak to sie je z tym "sosikiem". Zupkę zrób delikatną, taka aby była bardziej słodka. Myśle, że dziecko zje.

Kto ocenił?

[gadulik]

A nie mozesz na jakis czas odpuscic z zupkami,a potem znow sprobowac?ja tak postepowalam ze swoim dzieckiem(pare miesiecy starsze od Twojej coreczki),gdy nie chcialo czegos jesc,nie namawialam,nie zachecalam w zaden sposob,poprostu nie podawalam tego przez jakis czas dopoki samo nie chcialo zjesc.Tak bylo np.z buraczkami,nawet ziemniak zabarwiony od buraczkow lezacych obok byl beee,a teraz buraczki pierwsze znikaja z talerza.

Kto ocenił?

[woalka]

Mój synek jest starszy, w grudniu skończył 3 latka, ale zdecydowanie należy do niejadków. Kiedyś bardzo się tym przejmowałam, ale ostatnio wyluzowałam.
O jedzeniu zupy innej, niż rosół, to nawet nie marzę
Problemy zaczęły się, kiedy miał ok. półtora roku. Stopniowo zmniejszał repertuar jedzonych potraw, choć po roczku włączyliśmy już wiele fajnych rózności, które lubił, to z czasem było coraz gorzej. W zasadzie na obiad jadał tylko rosół z makaronem, a z owoców tylko starte jabłka. Warzyw wcale. Mięso tylko ugotowane i drobno pokrojone z rosołu. Kanapeczki najchętniej tylko z masłem, czasem ew. chuda szyneczka. Byłam już załamana. Żeby nie było - przekąsek wcale. On nawet nie lubi czekolady ani ciastek. Co najwyżej biszkopty, ale i to niewiele. Na szczęście lubi mleko, ale tylko modyfikowane. Tak było ponad rok. Kiedy we wrześniu poszedł do przedszkola panie były załamane. Nie wiedziały co mu dawać. Ale... pomaleńku zaczęło się poprawiać. Czasami dał się namówić, żeby coś chociaż spróbować, posmakować - wcześniej nie było o tym mowy. Teraz jest już znacznie lepiej, do wielu potraw się przekonał, choć o różnych owocach, warzywach i zupach nadal tylko marzę. Ale wierzę, że bez zmuszania z czasem się przekona. W każdym razie już nie płaczę nad jego nietkniętym talerzem, ani wieczorem po głodowym dniu nie wyrywam sobie włosów z głowy.
zonieczka, opowiadam tę naszą historię nie po to, żeby powiedzieć, że inne dzieci są gorsze z jedzeniem, tylko przede wszystkim po to, żeby Ci powiedzieć, żebyś się nie nakręciła tak, jak ja. To było straszne. Pora obiadu wywoływała u mnie wielkiego nerwa, karmienie przez 2 godziny dziecka, które od rana wypiło tylko 180 ml mleka i dzień w dzień po upływie 6-8 godzin nadal nie chce nic jeść wpędzało mnie niemal w histerię, miałam czasami ochotę drzeć sobie włosy z głowy. On to widział, na pewno czuł tę atmosferę i w sumie to wszystko było chore. Nie daj się w to wpędzić tak, ja ja. Szkoda nerwów i zdrowia. Szczególnie teraz Twojego
Może Twoja córeczka nie jest takim skrajnym przypadkiem jak Wiktor, ale ja bym odpuściła zupki na jakiś czas. Nie chce, to nie. Niech widzi, że Wy ją jecie ze smakiem. Z naszych doświadczeń wynika, że tylko w ten sposób za jakiś czas Wiktorek ma ochotę spróbować coś z naszego talerza i stwierdza, że to jest dobre i jutro to właśnie chce na obiadek.
Powodzenia!

Kto ocenił?

[zonieczka]

Dziękuję za podpowiedzi. Spróbuję z tymi zupkami za jakiś czas, nie chcę jej stresować i siebie samej nakręcać tak jak napisała to woalka.

Kto ocenił?

[Makarbella]

Nie wywieszaj białej flagi. To jest nie tylko tak, że my wychowujemy nasze dzieci, one też sobie po swojemu urabiają nas. Dziś odpuścisz zupkę, jutro przymkniesz oko na słodycze po umyciu zębów a za parę lat pogodzisz się z tym, że z torebki znikają coraz większe kwoty.
No jasne, że przesadzam. Ale przedstaw dziecku argumenty, dlaczego zupka jest "zdrowa", pozwól dziecku wsypać do tej zupy sól czy pietruszkę, niech ma poczucie współtworzenia. Jeśli nie zje - trudno, z głodu nie zemrze, spokojna głowa, ale do następnego posiłku nie ma ratowania-się-byle-czym. Mamusia nie ugotuje naprędce chińskiej zupy i nie zamawia pizzy.
Staję okoniem do zdań powyżej niekoniecznie ex cathedra (zajmuję się jedzeniem niejako zawodowo) ale mam przykład z życia. Matka pięciu synów gotowała codziennie 6 różnych obiadów, bo każdy syn chciał na obiad co innego. Puenta: ugotuj dziecku zupę, którą polubi (dzieci przeważnie wybierają rosół, pomidorową albo ogórkową). Zapowiedz małżonkowi i wszystkim stołownikom, że mają zupę jeść ze smakiem i zachwalać, a jak się które skrzywi to nie dostanie żreć przez tydzień (ewentualnie inne groźby wg uznania).
Przyczyn niejedzenia jest mnóstwo, od prostej nietolerancji smaku (za słone, za ciepłe, nie ta konsystencja), prze rosnące zęby (spróbujcie gryźć bolącymi zębami!) po anoreksję (tak, tak, możliwa nawet u niemowląt!) i trzeba dużo cierpliwości, by sobie wypracować własny model. A odpuścić dopiero, gdy się wyczerpały inne możliwości...

Kto ocenił?

[zonieczka]

Makarbella, bardzo Ci dziękuję za podpowiedzi. Ona ogólnie wszystko je, tylko te zupy się jej nie podobają. Najgorsze jest jednak to, że my czyli pozostali domownicy bardzo lubimy zupy i są one u nas w domu praktycznie co dzień.
Dzisiaj spojrzała na stół, potem na swoją miseczkę, zobaczyła zupkę i stwierdziła krótko "Nianiu nie".

Kto ocenił?

[Makarbella]

Prawdziwa Amelka... Upaja się władzą: wszyscy koncentrują się na niej, jest w centrum uwagi i kocha to

Kto ocenił?

[we_st]

Ja bzm jednak radziła nie zmuszać dziecka do jedzenia. Samazup praktycznie nie jadam. W dzieciństwie potrafiłam nawet zwrócić na siłę podawaną zupkę. Być może do teraz mam awersję do tych dań. Dla rodziny gotuję. Sama zaś nie jem. Ot tak , bo nie mam ochoty.
Moja córka w dzieciństwie była niejadkiem. Problem miłam ja, przedszkolanki i moja mama. Ania najlepiej jadła u mojej siostry. W towarzystwie siostrzeńców wszystkie potrawz dosłownie znikały z talerza. Spróbuj podawać jej zupkę w trakcie zabawy, albo niech je z twojeo talerza. Jedno jest pewne, nic na siłę

Kto ocenił?

[danuta_50]

Nie polecam podawania jedzenia podczas zabawy.A już żadnego zagadywania i jedzenia za mamusię ,za tatusia i inne osoby lubiane przez dziecko.Może i nic się nie stanie jeśli dziecko będzie jadło jak wspomina we_st, z naszej miseczki ,talerza.Nie zmuszać bo przynosi odwrotny skutek i to praktycznie na całe życie ma się uraz.

Kto ocenił?

[woalka]

Moje doświadczenia potwierdzają to, co pisze danuta_50.
Bajki i zabawy rozpraszają i mały nie koncentruje się na tym, co powinien.
A zmuszanie jest ze szkodą i dla dziecka (jak pisze danuta_50 i inne dziewczyny - uraz) i ze szkodą dla mamusi (po dłuższym czasie stres tak narasta, że naprawdę trudno go z czymś porównać).
Nie demonizowałabym tego, przed czym przestrzega Makarbella, że

[iwi]

A może nie lubi jedzenia w takiej konsystencji?

Może wypije wywar warzywny, rosołek czy barszczyk z filiżanki?
A warzywa osobno na talerzyku np. pokrojone w kosteczkę.

A co do jedzenia przy zabawie to ja popełniłam ten błąd.
Synek potem jak był głodny przynosił zabawki i książeczki.
Dłużej też trwała nauka samodzielnego jedzenia.

Powodzenia życzę

Kto ocenił?

[zonieczka]

Właśnie wróciłam od koleżanki u której byłam świadkiem zmuszania dziecka do jedzenia. No cóż mała wszystko z talerza zjadła, a na koniec wszystko zwróciła... A samo jedzenie powiem Wam szczerze wyglądało dość dziwnie, tzn. bajka w tv, zabawki na stole, płacz i krzyk na zmianę.

Kto ocenił?

[maranta]

Byłam klasycznym niejadkiem. Jako niemowlak podobno nic nie chciałam jeść- czy to mamy pokarm czy cokolwiek innego- albo zaciskałam buzię i odwracałam głowę, albo plułam, wypluwałam większość tego czym próbowano mnie nakarmić.
Dlaczego- nie wiem, nie pamiętam

Potem jadłam niewiele, starczały mi dwa, trzy gryzki, żeby się najeść. Nigdy nie czułam głodu.
Nie podjadałam między posiłkami, bo jeść mi się nie chciało niezależnie od tego czy czekolada czy obiad- nie głodna i już

Jednak brak apetytu to jedno a potworna niechęć do niektórych potraw to już inna sprawa.

Sama na własnej skórze przekonałam się wiele razy jaki organizm ludzki jest mądry i wystarczy tylko go posłuchać.

Od małego odrzucał mnie zapach selera, a wyczuć to ja go już dobrze potrafiłam- zupy czy czegokolwiek z zawartością choć odrobiny selera nie tykałam.
Nie pomagało przekonywanie mnie, że seler jest bardzo zdrowy.
Owszem, chciałam się kilka razy przełamać, zrobić mamie przyjemność i zjeść selera choć ciutek, nieraz zmuszałam się, żeby choć kawalątek tego wroga wyłowionego z zupy przełknąć.

Zawsze był to seler gotowany i... Bogu dzięki...

Byłam już po dwudziestce, gdy mama mnie namówiła, żebym trochę zdrowej surówki z selerem zjadła.
Tym razem seler surowy.
Ciutek na widelcu, do buzi i połknięte- nie smakuje, ale da się zjeść, znowu ciutek na widelcu, do buzi i... piekielne palenie gorsze niż bym się chrzanu najadła, ale przełknełam i za chwilę język, wargi zapuchnięte, palenie w przełyku, dalej ból żołądka taki, ze oddechu złapać nie mogłam, dreszcze, gorączka... bardzo silna reakcja alergiczna, ale tak silna, że gdybym więcej tego selera zjadła, to lekarz powiedział, ze zanim pomoc by dotarła mogłabym sie udusić.
Druga identyczna przygoda z ananasem.
Nienawidziałam, zapachu, smaku. Niekiedy ktoś mnie poczęstował rarytasem- kompotem z ananasa. cierpiałam i łyczka przez grzeczność przełykałam.
Gotowany, przetworzony- pół biedy- najwyżej warga spuchła.

Byłam akurat w Kijowie i ktoś mnie poczęstował surowym ananasem- momentalna wysypka na całym ciele i gorączka prawie 40 stopni i obrzęk.

Lubiłam rosół z kury, ale zawsze po nim się źle czułam, musiałam cuda na strawienie łykać.
Dopiero teraz na stare lata gastroenterolog mi palnął kazanie, że mnie nie wolno jeść rosołu i żadnych wywarów z mięs.
Faktycznie- zupki czysto roślinne o wiele lepiej znosiłam niż te na mięsie czy na kości.

Gdy byłam nastolatkę miałam od czasu do czasu nagłą chęć zjedzenia czegoś słonego.
Potrafiłam samej soli w takim momencie się najeść.

Okazało się, ze nie dość, że jestem niskociśnieniowcem, to często miałam ciśnienie na granicy zapaści. W szpitalu wiele razy mi wpisywali- nieoznaczalne
Sól ciśnienie podnosi- kto wie, może właśnie tego w konkretnym momencie potrzebowałam.

W końcu któryś lekarz mojej mamie powiedział- jeśli czego chce, to niech to je- widocznie tego organizmowi potrzeba, nie zmuszać do niczego, bo można krzywdę zrobić.
Malutkie ilości różnorodnych potraw.

Teraz powinnam przestrzegać bardzo rygorystycznej diety- praktycznie wszystko mi z jadłospisu wywalili
Nadal słucham własnego organizmu- jak na coś mam chęć, to jem i jem tylko wtedy gdy czuję głód a nie z nudów czy dla towarzystwa

Zonieczko- nie twierdzę, ze Twoje dziecko jest na coś uczulone, czy coś jej szkodzi, napisałam tylko jak to ze mną- niejadkiem- było. Nie znałam smaku selera- odrzucał mnie już sam jego zapach, instynktownie czułam, że mam tego nie jesć i już.

Przyczyn może być wiele. Dziecku zupa może się jakoś źle kojarzyć, może się kiedyś zakrztusiła, może kiedyś spróbowała za gorącej, może nie lubi słonej- nie wiadomo.
Jeśli będziesz ją namawiała, to wystarczy jedna, dwie łyżki- nic na siłę.
Ważne, ze inne rzeczy zjada, więc nie grozi jej niedożywienie.

Każdy ma prawo coś lubić i czegoś nie lubić.
Moja Kizia uwielbia ser (nie jest to zdrowe dla kota), Mizia sera nienawidzi. Bliźniaczki, wychowywane razem a mają całkiem inne smaki

Kto ocenił?

[avante]

zonieczka, a może jej te zupki po prostu nie bardzo smakują? Może jest za mało słona albo ma za mało przypraw? A może jest dla niej zbyt pikantna? Zauważyłam, że mojej córce o wiele bardziej smakują zupy do których dodawałam listek laurowy i ziele angielskie. Kiedyś też nie chciała jeść zup a teraz potrafi zjeść 1,5 litra zupy na dzień. I sama woła, żeby jej przygrzać zupy.

Kto ocenił?

[zonieczka]

Powiem Wam, że nie wiem dokładnie jakie jej smakują a jakie nie, bo ona nawet nie chce ich spróbować. Wydaje mi się też, że konsystencja raczej jej odpowiada, bo przecież płatki z mlekiem je. Kiedyś spróbowała pomidorowej od męża z talerza i jeden jedyny raz zjadła ogórkową.

Kto ocenił?

[lamika88]

Ja kiedyś też byłam niejadkiem i mi na siłę wszyscy jedzenie wciskali A teraz jem więcej niż mój tato chociaż w ogóle tego po mnie nie widać I co najważniejsze jem wszystko... Nie ma takiej rzeczy której bym nie lubiła przynajmniej z tych, które do tej pory jadałam Dziecko musi chyba wyrosnąć z tego "niejadkowania" tak jak ja wyrosłam

Kto ocenił?

[Grażyna]

Dobrym sposobem sa też nagrody. Jak pracowałam w przedzkolu, to byłam zadziwiona, że ilejedzenia kucharka przyniosła, to tyle wracało na kuchnie w postaci zlewek. Dzieci nic nie jadły, bo mówiły, że nie lubią. Zmuszać nie chciałam, bo widomo - wymioty, więc zrobiłam nagrody. Wycinałam z gazet kolorowe dzieciece obrazki, naklejałam na małe karteczki i kto zjadł obiadek dostawał nagrodę. Potem w nagrody włączyli się rodzice. Jedni przynosili lizaki, inni zakladki do ksiazki, były też kolorowe magnesiki na lodówkę i tak powoli doprowadziłam w czterolatkach, że wszystkie talerze po obiedzie były puste.

Też byłam niejadkiem. Moi rodzice byli bardzo surowi. Tata siedział na przeciw mnie z pasem i obrywałam za to, że nie jem. Potrafiłam dostawać lanie,godzinami trzymać żacie w policzkach aż wyschło na wióry. Mama pilnowała, więc o wypluciu nie było mowy. Wolno było mi tylko zostawić ziemniaki na talerzu. Mięso i surówka była obowiązkowo do zjedzenia. z czasem sie wycwaniłam. Wkladałam mięso pod kartofle i przyklepywałam. Lubię mięso ale nie potrafie zjeść tłustego, do tej pory wymioty murowane. Moja córka podobnie sie zachowywała. Nie zmuszałam jej, bo sama wiedziałam, jak to jest z jedzeniem, którego sie nie lubi. Ale często miałam sytuacje, że cała rodzina skakał, spiewała, grała na pokrywkach, zeby tylko dziecko otworzyło buzię i cokolwiek zjadło. Obecnie moje dzieci jedza wszystko. Lubia nawet tłuściny. O skórę z kurczaka gotowanego nawet się biły. Zawsze zstanawiam się, skąd im to się wzięło. Ja przecież ich tego nie nauczyłam. Nie nauczyłam ich jesc owocowych zup, bo sama nie lubię. One tego też nie lubią. Preferują raczej dania o smaku chińskich potraw, a ja z mężem nie. znaczy to, że smaki się zmienija.

Kto ocenił?

[avante]

Znajomy miał taki sposób, że jak mama wyszła na chwilę z pokoju to mówił do córki: "chodź podkradniemy trochę z talerza mamusi". Takie podobno jest smaczniejsze. Ale to chyba niezbyt wychowawcze było.

Kto ocenił?