W Kościele katolickim jest aż ośmiu świętych Walentych, przy czym 14 lutego obchodzi się święto trzech z nich.

O jednym wiadomo tylko, że poniósł śmierć męczeńską w Afryce. O dwóch pozostałych wiadomo trochę więcej, ale są to tak fragmentaryczne wiadomości, że być może chodzi o jedną i tę samą osobę. Obaj żyli w III wieku w Italii. Jeden był księdzem w Rzymie, a drugi biskupem w mieście Interamna (obecnie Terni). Obaj byli prześladowani przez cesarza Klaudiusza II. Biskup był podobno wcześniej przyjacielem imperatora, ale próbował go nawrócić i został wtrącony do więzienia. Uwięziony, według tradycji, uzdrowił niewidomą córkę jednego ze strażników.
Obaj święci zostali skazani na karę śmierci. Jeden został zabity maczugami, a drugi ścięty 14 lutego 269 lub 270 roku.

Dzień ten został wyznaczony dniem św. Walentego już w 496 roku.

Kult św. Walentego jako patrona epileptyków i nerwowo chorych rozwinął się szczególnie w Niemczech. Ludność chrześcijańska we wszystkich niemal krajach katolickich z ufnością uciekała się do jego orędownictwa w niebie, prosząc go o uzdrowienie z padaczki i ciężkich stanów nerwicy.

Na Zachodzie, zwłaszcza w Anglii i Stanach Zjednoczonych czczono św. Walentego jako patrona zakochanych. W związku z tym dzień 14 lutego stał się okazją do obdarowywania się drobnymi upominkami.
 

Świętego Walentego przedstawia się zwykle z ptakami.
Według średniowiecznej tradycji w dniu tego świętego
ptaki łączyły się w pary.
Innym atrybutem tego świętego jest bukiet róż.